W dniu 14 lutego 2011 r. prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie, skierował do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie, akt oskarżenia przeciwko Kazimierzowi G.
Prokurator oskarżył Kazimierza G., iż w okresie od marca 1946 roku do października 1947 r., jako Zastępca Prokuratora Wojskowego Prokuratury Rejonowej w Warszawie, nie dopełnił obowiązku w zakresie kontroli zasadności i terminowości podejmowanych czynności procesowych, w przebiegu śledztwa w sprawie Sr 966/47 Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie, w stosunku do Barbary S., Bolesława Z., Franciszka P., Lecha D., Heleny D., Juliana Ł. Jadwigi S., Stanisława J., Stanisława A. Mieczysława B., Kazimierza F. i Haliny W.. Wymienione osoby zostały aresztowane w związku z podejrzeniem o popełnienie czynów z art. 88 w zw. z art.. 86 KKWP, z powodu ich wcześniejszej działalności w strukturach wywiadu Armii Krajowej i wywiadu II Oddziału 2 Korpusu Polskiego we Włoszech, dowodzonego przez gen. Władysława Andersa.
Kazimierz G. poprzez nie dopełnienie swoich obowiązków sprawił iż wyżej wymienieni byli bezprawnie pozbawieni wolności w formie tymczasowego aresztowania przez okres od 2 dni do 9 miesięcy i 9 dni.
Czyny popełnione przez oskarżonego zostały opisane w art. 248 § 2 kk z 1932 r., w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 Ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. NR 63 poz. 424 z 2007 r. z późn. zmianami).
Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. postanowił umorzyć postępowanie karne przeciwko Kazimierzowi G. na podstawie art. 17 § 1 kpk, uznając, że czyny zarzucane oskarżonemu nie zwierają znamion czynu zabronionego.
Na postanowienie sądu Okręgowego prokurator złożył zażalenie do Sądu Najwyższego w dniu 9 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w dniu 7 grudnia 2011 r. rozpatrzył zażalenie prokuratora i wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie.