W dniu 20 sierpnia 2010 r. prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie skierował do sądu akt oskarżenia przeciwko Tadeuszowi G., Markowi K. i Wiesławowi S.
Prokurator zarzucił oskarżonym, iż w okresie od 19 do 21 października 1981 r. w Radomiu, będąc funkcjonariuszami państwa komunistycznego, zatrudnionymi w Wydziale III Departamentu III A Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, przekroczyli swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, iż wzięli udział w przygotowaniu i przeprowadzeniu operacji mającej na celu podanie działaczce solidarności Annie W. środka farmakologicznego o nazwie „Furosemidum”, w celu co najmniej ograniczenia możliwości poruszania się przez pokrzywdzoną i uniemożliwienia jej odbywania spotkań z załogami zakładów pracy.
Jednorazowe podanie 160-200 mg wspomnianego środka mogło u pokrzywdzonej spowodować objawy zatrucia wywołane odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitowymi przejawiające się spadkiem ciśnienia krwi, prowadzącym do zapaści oraz zaburzenia rytmu serca i osłabienie mięśni, a większa dawka mogła być przyczyną śmierci pokrzywdzonej.
Ze względu na wcześniejszy niż planowano wyjazd pani Anny W. z Radomia, oskarżonym nie udało się przeprowadzić zamierzonej operacji.
Prokurator oskarżył Tadeusza G, Marka K. oraz Wiesława S. o czyny opisane w art. 231 § 1 kk w zb. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 160 § 2 kk, w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r., nr 63 poz. 424 z późn. zm.)
Prokurator oskarżył także wyżej wymienionych, iż wzięli oni udział w związku mającym na celu popełnieni przestępstwa na szkodę działaczki opozycji antykomunistycznej, funkcjonującym w strukturach organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych, gdzie za wiedzą i aprobatą przełożonych, przygotowywano i realizowano przestępcze działania nękające skierowane przeciwko osobom zaangażowanym w działalność antykomunistyczną.
Oskarżeni dopuścili się tym samym czynów opisanych w art. 258 § 1 kk w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r., nr 63 poz. 424 z późn. zm.)
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011 r. Sąd Okręgowy w Radomiu umorzył postępowanie przeciwko oskarżonym, uznając, iż zarzucane im czyny nie stanowiły zbrodni przeciwko ludzkości, a tym samym ich karalność uległa przedawnieniu.
Na postanowienie to zażalenie do sądu wyższej instancji złożył prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie.
Sąd Apelacyjny w Lublinie po rozpoznaniu zażalenia oskarżyciela postanowieniem z dnia 13 września 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Radomiu.
Sąd Okręgowy w dniu 24 stycznia 2012 r. zwrócił prokuratorowi akta sprawy w celu usunięcia istotnych braków śledztwa – wnosząc o przedstawienie dowodów na to, że czyny opisane w akcie oskarżenia stanowią zbrodnię przeciwko ludzkości. Prokurator złożył w dniu 30 stycznia 2012 r. zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego, domagając się uchylenia postanowienia oraz o merytoryczne rozpoznanie sprawy.
W dniu 15 lutego 2012 r. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W Oddziałowej Komisji w Warszawie prowadzone było śledztwo mające na celu uzupełnienie aktu oskarżenia zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 24 stycznia 2012 r.
W dniu 26 lutego 2015 r. został skierowany w tej sprawie kolejny akt oskarżenia – patrz. Nr 322
W dniu 11 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Radomiu uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanych im aktem oskarżenia czynów. Od powyższego wyroku odwołał się prokurator, składając apelację w dniu 31 października 2017 r.
W dniu 24 maja 2018 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego.
W dniu 11 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Radomiu uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanych im aktem oskarżenia czynów. Od powyższego wyroku odwołał się prokurator, składając apelację w dniu 31 października 2017 r.