W dniu 15 maja 2009 roku prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu we Wrocławiu skierował do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia akt oskarżenia przeciwko Markowi J. oskarżonemu o to, że: wiosną 1987 roku we Wrocławiu, jako funkcjonariusz Inspektoratu II KWMO we Wrocławiu i tym samym funkcjonariusz państwa komunistycznego, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, przekraczając swoje uprawnienia, znęcał się fizycznie i psychicznie nad prawnie pozbawionym wolności Jarosławem H. w ten sposób, że poddawał go wielogodzinnemu przesłuchaniu w trakcie, którego wielokrotnie kopał w oparcie krzesła, tak aby pokrzywdzony uderzał brzuchem o krawędź stołu, groził mu pobiciem oraz długotrwałym pozbawieniem wolności połączonym z głodzeniem i odmową podawania wody do picia, uniemożliwiał załatwienie potrzeb fizjologicznych oraz wyzywał słowami wulgarnymi, a to w celu uzyskania od Jarosława H. informacji dotyczących działalności w strukturach ,,Solidarności Walczącej ”– tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk, art. 246 k.k. i art. 247 § 1 kk w zw. z art. 11§ 2 kk w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 roku o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.
W dniu 1 lutego 2010 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia uznał oskarżonego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności, przy czym warunkowo zawiesił wykonywanie kary na okres próby w wymiarze 3 lat. Ponadto sąd wymierzył Markowi J. karę grzywny w wysokości 5000 zł.
Apelację od wyroku złożył obrońca oskarżonego. W dniu 5 października odbyła się rozprawa przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu. Sąd uchylił wyrok sądu rejonowego i postępowanie umorzył wobec przedawnienia ścigania czynu. Wniosek o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania został złożony na rozprawie zarówno przez obrońcę, jak i prokuratora.
W ustnych motywach wyroku podkreślono, że wobec całkowicie prawidłowych ustaleń sądu I instancji, co do sprawstwa i winy oskarżonego, pisemne apelacje nie mogły zostać uwzględnione. Natomiast przedawnienie ścigania jest bezwzględną przesłanką procesową nakazującą uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.