Popularyzator Kresów, aktywnie działał na rzecz upamiętniania Wołynia. Urodził się w Łucku, skąd w 1941 r. wraz z matką i siostrą został wywieziony na Syberię. Jego ojciec aresztowany w 1939 r. przez NKWD, został zamordowany w Kijowie i pochowany w jednym z dołów śmierci w podkijowskiej Bykowni. Po wojnie Tadeusz Marcinkowski wraz z rodziną osiadł w Zielonej Górze.
Już w młodości przejawiał cechy społecznika – był animatorem kultury, współtwórcą i organizatorem Lubuskiego Klubu Jazzowego oraz Lubuskiego Klubu Filmowego. Jego głównym życiowym celem stało się dokumentowanie historii rodzinnego Wołynia i zachowanie pamięci o nim. Aktywnie działał w Towarzystwie Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, Lubuskiej Rodzinie Katyńskiej, Związku Sybiraków i w Stowarzyszeniu Pionierów Zielonej Góry. Równolegle rozwijał pasję kolekcjonerską. W ciągu ponad pięćdziesięciu lat zebrał kilkadziesiąt tysięcy przedmiotów związanych z Wołyniem (m.in. zbiór unikatowych dokumentów, map, książek, czasopism, kart pocztowych, fotografii, druków ulotnych). Część zbiorów po jego śmierci przekazano Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze.
Brał udział w licznych wystawach, konferencjach i spotkaniach promujących pamięć o Kresach. Jego kolekcja przyczyniła się do powstania wielu publikacji. W swoim dorobku literackim ma napisaną w 2013 r. wspólnie z córką Małgorzatą Ziemską książkę „Skarby pamięci”, prezentującą Łuck i zawierającą wspomnienia autora.