W londyńskim Klubie Orła Białego odbyło się spotkanie upamiętniające tysiące Polaków, którzy znaleźli się na emigracji podczas II wojny światowej i w okresie powojennym. Podczas wydarzenia upamiętniliśmy również wysiłki Armii Polskiej na Zachodzie.
Jedną z takich osób, którą wojenne losy zmusiły do tułaczki i ostatecznie osiedlenia się na emigracji była Łucja „Luna” Golińska. Spotkanie w Klubie Orła Białego poprzedziło nabożeństwo upamiętniające harcmistrzynię Łucję „Lunę” Golińską, które odbyło się w kościele Chrystusa Króla w południowo-zachodniej części Londynu, w dzielnicy Balham.
W Klubie Orła Białego delegacja IPN zaprezentowała krótki film o sztandarowym projekcie IPN „Szlaki Nadziei. Odyseja wolności”. Celem tego projektu jest przedstawienie międzynarodowej publiczności tułaczki ponad 116 tysięcy Polaków, cywilów i żołnierzy podczas II WŚ. Dyrektor Biura Współpracy Międzynarodowej IPN Agnieszka Jędrzak opowiedziała o projekcie i serii międzynarodowych wystaw prezentowanych na całym świecie. Zaprezentowano również krótki klip o immersyjnej i interaktywnej wersji wystawy.
Dr Mateusz Marek wygłosił wykład na temat losów Polaków w Afryce i ewakuacji ludności cywilnej. Kolejny krótki film zaprezentowany przez IPN dotyczył historii Polaków w Afryce.
IPN opiekuje się również grobami naszych rodaków znajdującymi się na szlakach ich wojennej wędrówki. W 2022 r. otworzyliśmy odnowiony polski cmentarz w Rusape w Zimbabwe. Wydarzenie zostało udokumentowane krótkim klipem wideo.
7 października 2024 r. IPN będzie miał zaszczyt zaprezentować wystawę „Szlaki nadziei. Odyseja wolności” w Pawilonie Tarasowym Pałacu Westminsterskiego w Londynie. Podczas wydarzenia odbędzie się premiera anglojęzycznej wersji filmu dokumentalnego o polskim niszczycielu ORP Błyskawica. Wśród honorowych gości będzie prof. Hal Sosabowski, prawnuk generała Stanisława Sosabowskiego.
* * *
Po wybuchu II wojny światowej Łucja „Luna” Golińska i jej rodzina zostali deportowani do Kraju Ałtajskiego w głąb Związku Radzieckiego. Jej ojciec, Joachim Boniewicz, przed wojną był dyrektorem szkoły w Brześciu Litewskim, a po wkroczeniu Sowietów do Polski został aresztowany i trafił do więzienia, z którego udało mu się uciec w czerwcu 1941 roku. Po wojnie odnalazł swoją rodzinę dzięki pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża w latach 60-tych. Łucja, podobnie jak jej matka i dwójka rodzeństwa, pracowała na południowej Syberii. Po podpisaniu układu Sikoski-Majski w 1941 r. przedostała się z rodziną do Taszkientu. Wraz z polską armią pod dowództwem generała Władysława Andersa opuściła „nieludzką ziemię” i została ewakuowana do Iranu. W 1943 r. wraz z matką i rodzeństwem znaleźli schronienie w obozie dla polskich uchodźców w Tengeru w północnej Tanzanii. Po wojnie zamieszkała z rodziną w Wielkiej Brytanii, gdzie wyszła za mąż za Stanisława Golińskiego, harcerza. Ojciec Stanisława, Feliks, był członkiem personelu naziemnego Polskich Dywizjonów Myśliwskich 302 i 316 stacjonujących w Northolt. Łucja wraz z mężem była zaangażowana w działalność polskiego harcerstwa, parafii Balham, Klubu Orła Białego i Polonii w południowym Londynie.