-
-
1 -
3 -
4
Wystawa składa się z dwóch części. Pierwsza obejmuje okres okupacji niemieckiej, podczas której łódzki Kościół starał się wspierać mieszkańców miasta. Represji i prześladowań nie uniknęli wówczas także duchowni. Bilans okupacji niemieckiej był dla kościoła katolickiego tragiczny – z ok. 350 duchownych podlegających łódzkiemu ordynariuszowi, biskupowi Jasińskiemu, wojny nie przeżyło aż 155. Większość z nich została zamordowana w obozach koncentracyjnych, stracona w więzieniach lub w publicznych egzekucjach.
Zakończenie wojny nie przyniosło polskiemu i łódzkiemu Kościołowi tak potrzebnego oddechu i spokoju. Hierarchię i wiernych czekał okres kolejnej konfrontacji trwającej znacznie dłużej niż okupacja hitlerowska. Dla komunistycznych władz Kościół był naturalnym przeciwnikiem w walce o wprowadzenie nowej ideologii. Był także jedyną siłą zdolną przeciwstawić się komunistycznemu reżimowi. Walka z Kościołem trwała na wielu płaszczyznach, co zaprezentowane zostało na wystawie.
Pierwszą chronologicznie i bardzo drastyczną formą represji były liczne procesy polityczne, które nie ominęły także Ziemi Łódzkiej i pracujących tutaj księży. Przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Łodzi toczył się szereg procesów, w których księży oskarżano m.in. o współpracę z antykomunistycznym podziemiem.
Bardzo często represjonowano duszpasterzy akademickich, którzy mieli silny wpływ na młode pokolenie.
W wyczerpujący sposób przedstawiono także tych, którzy za represje byli odpowiedzialni, czyli funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa i Służby Bezpieczeństwa z pionów do walki z Kościołem. Ukazano nie tylko ludzi, ale też metody, jakimi posługiwali się.
Na wystawie prezentowane są także najistotniejsze z religijnego punktu widzenia wydarzenia i stosunek do nich władz państwowych – np. obchody milenijne czy wizyta Ojca Świętego Jana Pawła II w Łodzi w dniu 13 czerwca 1987 r.